زندگانی شعله می خواهد""

آری ، آری ، زندگی زیباست.

زندگی آتشگهی دیرنده پا برجاست.

 گر بیفروزیش ، رقص شعله اش از هر کران پیداست.

ورنه ، خاموش است و خاموشی گناه ماست.

زندگی را شعله باید برفروزنده ؛

شعله ها را هیمه سوزنده.

جنگلی هستی تو ، ای انسان!

جنگل ، ای روییده آزاده ،

بی دریغ افکنده روی کوه ها دامن ،

آشیان ها بر سر انگشتان تو جاوید ،

چشمه ها در سایبان های تو جوشان ،

آفتاب و باد و باران بر سرت افشان ،

جان تو خدمتگر آتش...

سر بلند و سبز باش ای جنگل انسان !

سیاوش کسرایی