جشن عروسی ایران

برای مردم ایران مجلس عروسی به پا کردند و خانه‌ی ملت را چون حجله ی عروس آذین بستند و کسی را که این روزها رئیس جمهور مینامند همچو داماد تا درون حجله همراهی کردند و به جای پدرعروس، این بار از پدر داماد اذن گرفتند.
تحلیف را مثل صیغه‌ی عقد جاری ساختند و دست ملت را چون دست نوعروس به ضرب باتوم در دست داماد نهادند و شما را نیز به همراه خویش شاهد این وصلت نمودند.
در پیش پای داماد قربانی هم کردند اما نه چارپایان را، بلکه این بار خون فرزندان ملت بر زمین ریخته شد. خون نداها و سهرابها و روح الامینی‌ها. دریغ که مهریه‌ی این وصلت نا مبارک چیزی نبود جز آب، آبی که از دیده‌ی ملت جاری شد و آبرویی که از دولتمردان بر زمین ریخت. پس در آن حجله بنشینید و نظاره کنید که عروس ملت، برای چهار سال دیگر از این داماد مورد چه مهرورزی‌ها واقع خواهد شد!

آقایان! شرم و دریغ بر شما باد که رخت سیاه عزای عزیزانمان را بر قامت این نوعروس ندیدید و حرمت خون قربانیان درب حجله را شکستید. دوستان دیرینه‌تان که به جرم اندیشه و بیان به بند کشیده شدند و راهی جز کرنش در مقابل قوه قهر ندارند را فراموش کردید و برای خوشآمد دولتمردان، قلب داغدیدهی ملت را از خود رنجاندید.

ولی بدانید که در این مرز و بوم، خون سهراب هیچ‌گاه پایمال نخواهد شد.